Istota tradycyjnej muzyki chińskiej

Zasługę opracowania gamy Chińczycy przypisują cesarzowi Huang Ti (2597-2507 p.n.e), który zlecił swojemu ministrowi Ling Louen zadanie określenia istoty muzyki.
Ling Louen ustalił podstawowy, wydawany przez rurkę o określonej długości ton, który nazwał "Kong". Potem ustalił cztery inne tony, tworzące gamę pentatoniczną. Były to nuty: Kong, Chang, Kio, Tche, Yu. Odpowiadają one tonom chromatycznej gamy europejskiej: fa, la, do, re, sol. Każdy z tych tonów związany był z jednym z narządów ciała:

  1. Kong (fa) - śledziona i żołądek
  2. Kio (la) - wątroba I woreczek żółciowy
  3. Tche (do) - serce i jelito cienkie
  4. Yu (re) - nerki i pęcherz moczowy
  5. Chang (sol) - płuca i jelito grube
     
  • Ton Kong (fa) wzmacnia siły duchowe człowieka
  • Ton Kio (la) jest symbolem dobroci i rozwija ten dar
  • Ton Tche (do) umożliwia osiągnięcie harmonii z porządkiem obowiązującym we Wszechświecie
  • Ton Yu (re) rozwija mądrość
  • Ton Chang (sol) kształtuje poczucie sprawiedliwości


Chińskie instrumenty dzielą się na osiem kategorii, w zależności od materiału, z którego zostały skonstruowane tj.

z metalu (dzwonki)

z kamienia

z drewna (kołatki)

z jedwabiu (cytry)

z bambusa (flety)

ze skóry (bębny)

z tykwy

z ziemi (okaryny z glinki)

 

Dźwięki wydawane przez flet usprawniają czynność wątroby

Dźwięki wydawane przez cytrę usprawniają czynność serca

Dźwięki wydawane przez okarynę usprawniają czynność śledziony

Dźwięki wydawane przez dzwonki usprawniają czynność płuca

Dźwięki wydawane przez bębny usprawniają czynność nerek

 

Ważnym elementem chińskiej muzyki jest rytm. Rozróżniamy dwa rodzaje rytmów: Yang i Yin. Chińczy znają sześć rytmów typu Yang i sześć rytmów typu Yin.